Back in town... schrijnende feiten in de slums

Net terug en gelijk weer met mijn neus op de feiten...
Ik ging vanochtend eventjes mee met een project van andere Nederlandse vrijwilligers hier. Ze geven les in de slums vlakbij ons huis. Het was nu zomerstop, dus ze kregen een drama-klasje.



Deze slum-kids waren een stuk brutaler dan mijn Nareshwadi schatjes (ook daar merk je overigens het verschil tussen de verlegen tribal kinderen en de mondigere wezen uit Mumbai).
Het blijft fascinerend om de verschillen, maar tegelijkertijd ook de gelijkenissen te zien in de interactie tussen de kinderen. Bijvoorbeeld het verschil in de omgang tussen jongen/meisje, het enorme automatisme waarmee ze een klap uitdelen als ze "boos" moesten spelen... en ook het "baas versus servant/slaaf" wat in opvallend veel toneelstukjes voorkwam.
Maar het blijven natuurlijk kinderen met het gegiegel van de meiden, de stoute streken van de jongens enz..

Opvallend was hoe mooi met name de wat oudere meisjes zich toch weten op te tutten met mooie kleren, oorbelletjes en armbandjes temidden van die enorme rotzooi waarin ze leven.
En de helft van die jonge meisjes (tussen de 8 en 13 jaar) zijn al uitgehuwelijkt en hebben hun leven al voor hun uitgestippeld.

Zoveel schrijnende feiten waar je dan in zo'n ochtend met je neus op gedrukt wordt. Een jongetje die telkens maar weer de "dokter" speelde in alle sketches, hij deed het zo professioneel dat mijn eerste (Nederlandse) instinct was... die jongen wil later vast arts worden.. Maar meteen daarna denk je, alsof hij daar ooit de kans voor zou krijgen? De scholen stellen echt helemaal nietsnoppesnada voor.. Nee, dit jongetje uitte gewoon zijn ervaringen, zijn moeder was heel erg ziek en hij had al vele ziekenhuis en dokters bezoeken achter de rug.

Een van de kinderen vertelde zeer vrolijk dat hun huis vandaag afgebroken zou worden door de overheid (de sloppen zijn illegaal en worden eens in de zoveel tijd afgebroken, om gewoon daarna weer opgebouwd te worden). Ze worden dus wel gewaarschuwd... Wat ze daar dan van vond? Ach, het was wel lekker fris om in de open air te slapen, en 3 dagen later staat haar huisje er weer. Ze vertelde het met zo'n vrolijk lachend gezicht en alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Na het klasje liepen we nog eventjes een klein rondje. Ook de oudere mensen poseerde maar wat graag en trots voor hun stekkie.




Ik vond dit zo'n tekenend plaatje, zie het contrast met de zwembadreclame op t doek die de slop maakt...

Shiva en Buddha in Kathmandu

Na een ietwat brakke en vooral duffe busreis (jaaa, deze keer wel echt de bus!), bereikten we onze "final destination" Kathmandu. Hier genoten we eventjes van de "westerse" tentjes in het zeer touristische Thamel, afgewisseld met veel (religieuze) tripjes in de omgeving. Heel anders dan India, het oogde "(oost) aziatischer", iets schoner, iets minder druk, maar nog steeds erg levendig...




We bezochten de grote Stupa in het tibetaanse Bodnath.



En het middeleeuws aandoende Bhaktapur met zijn Durbar square, zoals ook in Kathmandu en Patan, vol hoge Tempels en Paleizen.



Bijzondere beelden en achtergronden, in Kathmandu vereren ze zelfs een uitverkoren levende godin!

Het Buddisme en Hinduisme leeft hier zeer nauw en vredelievend samen. Soms bidden ze zelfs in dezelfde tempel, daar kan het westen nog wat van leren!!

Je kan het slecht zien op deze verkleining, maar boven de een staat Buddha, boven de ander Shiva.


En toen was het feest helaas voorbij.... Gisteravond om 1 uur stond ik na een aantal dikke vertragingen weer op het vliegveld in Mumbai, werd ik gegroet door de warme vochtige deken, reed mijn rickshaw driver na 100 keer verifieren "Malum?" (weet je waar het is?), ja ja, toch weer finaal verkeerd, en had ik ook nog een tas vol kletsnatte kleren "yes madam, it was raining in Kathmandu", JA! Dat hadden wij ook gezien.. dat zeil werd toch echt pas na een volle 10-15 minuten stortregen op onze wachtende bagage gegooid....

Ach! Nevermind, deze fantastische drie weken neemt niemand meer van ons af!!!!

Pokhara

Terug in Pokhara hebben we een tochtje langs het meer gemaakt, wat een vrijheid op onze gehuurde fietsjes!
Aan t eind van de dag verwenden Miek en ik ons met een heerlijke en zeer welverdiende massage (moest wel proberen het niet uit te gillen toen ze mijn zwaar verzuurde benen onder handen nam..). We hadden we nog even een erg gezellig avondje ter ere van Alex zijn verjaardag, die wijntjes hakten er dan wel in!!

Hemels genieten van de Himalaya

Ik denk wel de mooiste dagen van onze vakantie; 4 dagen trekken tussen de groene rijstvelden en akkerlandjes, van dorpje naar dorpje met van die wit besneeuwde toppen op de achtergrond. Niet te beschrijven. Wat een rust, wat een uitzicht. Heerlijk na al die drukte van die voorafgaande dagen.



Samen met onze nieuwe britse vrienden Anna en Alex vertrokken we 's ochtends vroeg om elke dag gemiddeld zo'n 4 tot 6 uur te lopen genietend van de prachtige uitzichten om ons heen. We lunchten dan in een van de vele dorpjes onderweg, zeer vriendelijke mensen overal en natuurlijk ook weer lieve kindjes (die helaas op sommige stukken wel een beetje tourist verpest waren en je dan groette met "sweetssweetspenrupiees?").



Smiddags kon je je dan lekker opwarmen in je lodge (een stuk kouder zo hoog!) en vaak vielen onze oogjes rond zo'n uurtje of 8 al weer toe...





De volgende ochtend werd je dan weer heel vroeg wakker en kon je meteen genieten van een adembenemend uitzicht, vaak een verassing omdat het smiddags nog wel eens wilde regenen en de ochtend dus een veel helderder uitzicht gaf.





De derde ochtend vertrokken we zelfs voor zonsopgang om "Poon Hill" te beklimmen op 3210 meter en zo de zon te zien opkomen vanachter "Annapurna South" zo'n 7200 m hoog.


Ongelooflijk die enorme bergen voor je met hun zo zacht ogende sneeuwtoppen.



Genoten hebben we, op en TOP!

Nog erger dan in India??

Ik ben na een fantastische reis weer veilig in mijn Mumbai stekkie.. Weer eventjes wennen, vooral die kleffe en verstikkende hitte waar ik mij weer in bevind. Nepal was wat dat betreft een verademing, 30 graden is toch stukken beter dan deze vochtige 40 +, het was daar zowaar lekker om in t zonnetje te zitten!

Toch moesten we bij binnenkomst in het land eventjes slikken, in India waren we al zeer gewend om de opdringerige rickshaw en taxichauffeurs van ons af te slaan, maar de aankomst op het vliegveld van Kathmandu werden we echt volledig belaagd als nooit tevoren. Eenmaal in de taxi kreeg ik nog bijna ruzie met de "tout" die ons vluchtig een "officieel papiertje" liet zien om ons op slinxe wijze toch een hostel binnen te lokken en zo een fixe commissie binnen te slepen. Nee nee, geen commissie, nee ik breng jullie naar jullie eigen hostel etc, maar ondertussen dan wel in het Nepalees snel een belletje maken. Ik had dat dus door en zei dat ik hem niet vertrouwde. Ziedend werd hij, en hoeveel ik dan wel niet verdiende??? Ehh, nou NIETS op dit moment meneer. Enniewee, lang verhaal, maar hij stapte boos de taxi uit.

In Varanasi hadden we de taxi en vervolgens ook de vliegrit gedeeld met Anna en Alex, twee britten op wereldreis. Zij gingen meteen doorvliegen naar Pokhara, ook onze volgende bestemming, maar ons plan was de volgende dag 8 uur bus... Ik had niets tegen Annemieke durven zeggen gezien het feit dat we ook al op mijn aandringen naar Kathmandu vlogen ipv 24 uur bussen, maar na die eerste indrukken Kathmandu zaten we in die taxi, keken we elkaar aan en bedachten we dat het toch wel heel heel relaxed en een dag winst zou zijn als we ook meteen door zouden vliegen, maar hoe laat was de laatste vlucht? Toeval wilde dat we net tegen over een travelagent in de file stonden, dus ben dr uit gerend en geluk wilde de laatste vlucht nog niet vertrokken was, we hadden we nog precies 45 minuten om terug te taxieen, een ticket te kopen, in te checken en de vlucht te halen. Talk about last minute! Maar zo gezegd zo gedaan.... Alex en Anna moesten hard lachen toen ze ons toch de vertrekhal binnen zagen stappen.





In Pokhara kwamen we aan in de gietende regen, maar na dat gave vluchtje met zulke mooie uitzichten over de rijstvelden, bergen en valleien, kon dat niet deren. Zeker worth die 80 dollar!!

De Islamitische parel versus heilige Hindu rituelen

Zoveel indrukken de afgelopen paar dagen dat ik moeilijk weet waar te beginnen... De hitte heeft ons nu wel in zijn greep, uitermate sloom bewegen wij ons voort, maar gelukkig hebben we een "german bakery" ontdekt hier, dus we spenderen de heetste middaguren knabbelend aan ECHT bruin brood, heeeeeeeeerlijk!

Vanaf Jaipur vertrokken na een slapeloze nacht zeer zeer vroeg in de morgen met de trein naar Agra.

Doodop en lichtelijk chagrijnig van de verkrampte bilspieren, was het moeilijk om vriendelijk geduld op te brengen voor de hordes rickshaw hasselers die natuurlijk meteen weer op ons afstormde. Maar bij de eerste glimps van de Taj Mahal verscheen de glimlach weer op onze lippen.
Ons geluk wilde dat die dag de enige dag in t jaar was dat de entree gratis was, dus na een ontbijtje met Taj-view op t dakterras, begaven we ons meteen maar richting touristen.
Wij hadden de Lonely Planet goed gelezen en zo konden we de zonsondergang in alle rust aan het water vanaf de andere kant van het bekijken. Mooi!





Nu zijn we een aantal dagen in Varanasi, de stad aan de heilige Ganges rivier waar duizenden, nee miljoenen Indiers heen komen om zich te goed te doen aan het heilige water. Bizarre en soms heftige beelden. Vele mensen komen hier hun oude dagen slijten om hier te sterven zodat ze hier gecremeerd kunnen worden in de hoop verlost te worden van de eeuwige reincarnatie cirkel.
Het was indrukwekkend om de in gouden doeken gewikkelde lijken en de uitstekende voeten op te brandstapel te zien samen met alle andere rituelen, maar het had pas echt impact toen ik vanochtend tijdens ons boottochtje een opgeblazen babylijkje pal naast ons zag dobberen.. (kinderen onder 12, holy man, zwangere vrouwen, lepra patienten en dieren worden niet gecremeerd, maar met een steen midden in de Ganges geloosd).

Maar de Indiers doet het niets, want die staan vrolijk 2 meter naast die burning Ghats zichzelf of hun kleren te wassen en zelfs hun tanden te poetsen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de tienduizende rioleringen die in dit stukje (inmiddels septisch geworden) rivier worden geloost. Bizar. Wij Westerlingen zouden volgens mij spontaan dood vallen na een druppel van dit water..








Het is wel waanzinnig om te zien. De afgelopen 2 ochtenden stonden we vroeg op voor een sunrise boottripje langs alle Gahts (trappen langs het water). Al dat leven, al die kleuren, al die rituelen.. Je kan er uren naar blijven kijken.

Tulbanden en paleizen in Jaipur

Geweldig hoe elk stukje in India weer zo anders prachtig is! We genieten met volle teugen. We hebben er net een paar dagen Jaipur, the pink city in Rajastan op zitten, vol mooie paleizen en forten, fietsrickshaws, kamelen en olifanten. De belachelijke 43 graden celcius die het hier overdag is, maakt dat we ons ietwat sloom voortbewegen, maar dat drukt de pret zeker niet. Voor degenen die mij beter kennen: het is zo heet, en vooral zo droog heet, dat ik de 8 uur treinen vrolijk volhield zonder te plassen! That is een personal record! Terwijl we beiden toch liters en liters (en liters..) water naar binnen werken, je zweet verdampt gewoon direct.

fijn in de trein....

Het reizen samen is erg gezellig en we doen alles tot nu toe lekker relaxed! Morgen vroeg op voor de trein naar Agra, dan eindelijk die Taj bewonderen! Ik ben benieuwd...

Uitzicht uit de vele raampjes van de Hawa Mahal

nachtelijk bezoek in mijn bedje.... Een RAT!

Ik kan best veel tolereren, muggen, mieren, spinnen, torren, kakkerlakken... Allemaal tot daaraan toe. Maar toen ik vannacht plots wakker werd door een aantal venijnig stekende, scherpe pijnen in mijn schouder, alsof iets mij beet, en ik het volgende moment een rat over mij heen en mijn bed uit zag rennen, moest ik toch echt een gil geven! Een rat knabbelend aan mijn schouder is me toch echt teveel. Wie weet wat voor ellendige ziektes ik had kunnen oplopen als ik hem in mijn slaap nog verder in t nauw had gedreven en hij had doorgebeten, misschien was die die rabies inenting toch geen overbodige luxe..
Het spreekt denk ik voor zich dat ik daarna niet meer bepaald lekker heb geslapen. Hij maakte ons nogmaals wakker door in de zakjes te ritselen en toen Stacie mij in haar slaap aanraakte sprong ik zowat een gat in mijn klamboe.... vol adrenaline!
India......

step by step....

We zijn net weer terug van een heerlijk (behoudens de nachtelijke verstoring..) tripje Nareshwadi. Heb weer intens genoten van de kinderen, had ze echt gemist. Ik werd zowat de auto uitgetrokken toen we aankwamen, Anna didi!
Het was mooi om te zien hoe de school nog verder was opgeknapt, ook de binnenkant is opnieuw geschilderd. En de schommels en wipwap zijn voortdurend in zwang.



Ook ons health-project begint nu vastere vormen aan te nemen. Steeds komen we een stapje verder. Er is een social worker aangenomen die op het terrein zal verblijven en zo de boel beter in de gaten kan houden, zoals bijvoorbeeld de beoogde verbetering van het eten. Aandacht voor de sociale en psychische kant is ook zeker geen overbodige luxe, dus ben blij!

Stacie en ik stonden bij ons vertrek ook eventjes samen te jubelen, want onze medical room werd gebruikt! De nieuw aangenomen "arjuvedic doctor" was de kinderen aan het examineren en onze health records aan het invullen, jippie! Moest hem wel nog even snel het rekensommetje van de BMI (body mass index) bijbrengen en ben op zich niet zo fan van de homeopathische genezing (hij houdt er soms wat rare theorieen op na), maar hun nadruk op preventie kan zeker geen kwaad en hij leek verder wel te weten waar hij mee bezig was. Bovendien, nog belangrijker: hij leek hart voor de zaak te hebben! Het is zeker beter dan die vieze eigengeiler en altijd antibiotica voorschrijvende dr Mali.

De nieuwe volunteers, ALO-studenten Nynke en Klaas, zijn hier om een zomerkamp te leiden, want het schooljaar is na deze week afgelopen. We willen de kinderen voor een extra maand op het schoolterrein houden, omdat ze anders weer aan het werk worden gezet voor hun ouders. De eerste maand blijven er zo'n 90 kinderen achter, de tweede maand alleen de compleet familieloze wezen (+- 30). Half juni begint de school weer.


De kinderen werden verzameld in de hal om hun mening te vragen

Ze hebben druk geinventariseerd bij de leraren en kinderen wat goede sporten en andere activiteiten zijn om de dagen mee te vullen. Ik ga na mijn reis hier ook aan meehelpen... Eindelijk weer eens schilderen en creatief zijn hoop ik!



Dan als afsluiting nog wat foto's van het vissersdorpje waar we gister langs kwamen, zulke schattige kindjes! Wat is die digitale camera toch een feest, zoveel geschater dat het zien van die foto's elke keer weer oplevert!

back in India

Daar zit ik dan weer, in de bloedhitte. De afgelopen 2 weken is het kwik flink gestegen (vandaag zo'n vrolijke 37 graden). De vochtigheidsgraad daarmee ook, dus je zweet je te pletter (zoals Louis zou zeggen "klotsende oksels")

Het was wel heel eventjes weer wennen moet ik eerlijk bekennen. Na die weken met Klaasje en de familie-bonding thuis (met bijbehorende emoties) en zonder de avontuur-adrenaline voelde het toch een heel klein momentje heel alleen op dat vliegveld 's avonds laat zonder iemand die je na die lange slopende vlucht kwam ophalen..

De geplande meetings vrijdag gingen surprise surprise ook niet door, dus beetje gekke dagen achter de rug. Wilde zo graag weer aan de slag! Ik heb vooral zoveel zin en ongeduld om weer naar Nareshwadi te gaan en die lieve vrolijke gezichtjes zien! Moet nog even wachten, maar morgen gelukkig wel weer een meeting en dan dinsdag weer die kant op.

Ondertussen ben ik druk geweest met het plannen van mijn komende reis (vrijdag vlieg ik naar Delhi). Is toch geen geintje om dat soort zaakjes te regelen in India... Maar na vele uren en dagen internet surfen, telefoontjes, iedereen belagen met vragen, tripjes airport om tickets te reserveren, zijn de vluchten (Kathmandu!!) bijna in the pocket (nu de treinreizen nog..).

Het kostte weer de nodige frustraties (geduld!) en vele vele zweetparels. Het contrast na die dagen Nederland was weer zoooooo groot! Maar merkte wel dat ik eraan wen, ben op veel meer voorbereid en kan er veel beter tegen. Mijn verwachtingen zijn inmiddels gedaald naar niveau nul dus het kan vaak alleen maar meevallen, en ik kan er soms zelfs om lachen.... Als ik dan weer na uren internet-kastjes en muren eindelijk een telefoonnummer van een vliegtuigmaatschappij (die ook nog eens dat traject vloog) te pakken had, na 4 keer bellen eindelijk werd doorverbonden, na 3 keer mijn vraag uitleggen eindelijk begrip kreeg... en dan uiteindelijk als ik er bijna was "oh sorry madam, can't book your ticket right now, the system has gone down, try in 15 minutes" kreeg, was ik niet eens gefrustreerd, maar dacht ik alleen "tja, het ging ook al veel te soepel... ik ga wel naar het vliegveld"... Haha, en na een uurtje rickshaw in de hitte en vervuiling, was ik daar dan, maar dan moest ik weer op de andere terminal zijn voor de internationale vluchten.. ok, daar toen alles doorgegeven, andere datum, andere prijs, prima..., maar dan moest ik wel eventjes morgen mijn ticket in het hoofdkantoor downtown halen en betalen (uurtje reizen en ook weer minstens 2 uur in de rij vertelde Lee me net)...
Ach ja, no pain no gain, SUPER VEEL ZIN!

Vandaag dus weer tot zo'n uur of 3 daarmee bezig, maar daarna de nieuwe volunteers vermaakt. Ik heb nu 2 huisgenoten Klaas en Nynke uit het o zo mooie Grun. Wel gezellig! Zij gaan helpen met het zomerkamp regelen.
Ik vond dat ik wel een plonsje en chill middagje verdiend had na al dat regelwerk en daar hadden zij ook wel oor naar, dus toen zijn we op aanraden van Lee gewoon het Marriot hotel binnengesneakt... HA! Te relaxed.. Heb ze dus gelijk bekend gemaakt met het "mumbai-contrast"! Was beetje spannend natuurlijk, maar zagen er natuurlijk toerist genoeg uit, dus met een lieve zelfverzekerde glimlach liepen we zo naarbinnen en hebben we 2 uurtjes dik genoten.





Maar hoeveel ik ook kan genieten van dat zonnetje en zwemmen... Ik wil gewoon echt weer verder met die kinderen. Ik vond het in Nederland al moeilijk, maar nu weer hier zijn en niets kunnen doen is echt kwelling.
Morgen..........