klussen... before and after

Hierbij de pics van de "extreme Nareshwadi makeover"...
Ze hebben zo hard geklust in de hitte.. En vooral de helpende dames waren ware werkpaarden.

De "hulptroepen"...

Alles op t hoofd...

Project eetzaal/ keuken

Before: zwart door de voortdurende rook beslagen..

After..


De buitenkant

before....

after.. ook met handenwasplek en afvoer en als laatste verassing zelfs met wipwap en schommel!

De kinderen zijn erg blij met hun nieuwe mogelijkheden tot vertier,


En van de handenwasplek wordt gretig gebruik gemaakt!


The end of the day...

Klaas en Dominic na een dagje klussen

Maar altijd nog energie over aan t eind van de dag voor een potje cricket of volleybal met de kids.

regelmatig werd onze gehele nachtrust verstoord door een tribal wedding... blijkbaar weddingseason.. Wel leuk toen we er voor eentje werden uitgenodigd!

de kleintjes sliepen er gewoon doorheen..

Verder hebben de jongens geholpen om de wc's een hele grote schoonmaak beurt te geven. De nieuwe wc's worden momenteel gebouwd.. jawel! :) Maar t blijft natuurlijk India, dus het zal nog wel eventjes duren voordat ze gebruikt zullen kunnen worden, ik ben zeer benieuwd hoe ver ze zullen zijn als ik terug ben.

Ook bij de wasplek achter het hostel hebben ze een betonnen vloer en tegels laten leggen zodat het straks met monsoon niet zo'n enorme modderboel wordt.

Kortom: er is keihard geklust die twee weken!

ga ze nu al missen!!

Een hele snelle post met droevig nieuws, maar ook veel gelukkige vibes.
Droevig omdat onze opa is overleden gister. Hij was al een tijdje ziek, maar het ging opeens heel snel. Het was wel heel fijn dat Klaasje bij mij was, we vliegen nu samen terug om bij de crematie te kunnen zijn (Klaas blijft dan gewoon en ik vlieg een week later weer terug).
Aangezien we dus wat gehaast zijn, hoop ik de blog volgende week te kunnen bijwerken. Er is namelijk heel veel te vertellen en vooral laten zien! De jongens hebben keihard geklust en zoveel moois aan de school gegeven.
Ik heb het ook heerlijk gevonden die 2 weken met de kids. Hierbij een stukje foto-reeks van gister. Ik weet dat ik over 2 weken weer terug ben, maar vond het nu al moeilijk die kleintjes achter te laten. "nooo, no Mumbai! ...Nareshwadi!" riepen ze allemaal. Ga ze gewoon missen!

Klussen in Nareshwadi, de eerste week

Eventjes een dagje terug in Mumbai voor vergaderingen en dus tijd voor een klein verslagje van afgelopen week. We hebben het fantastisch in Nareshwadi! Ik wist natuurlijk wel toen ik aan Klaasje voorstelde ook een stukje mee te helpen dat hij dat zo leuk zou doen, maar blijft zo heerlijk om te zien hoe vrolijk hij met die kids speelt, socialiseert met iedereen die hier rondloopt en vooral lekker aan t klussen is! Ben een zeer trotse zus!

De jongens schieten aardig op. Ze zijn bezig met de keuken flink te verbeteren. Er werd nog altijd gekookt op houtvuur, waardoor de keuken en ook de eetzaal voortdurend blauw stond en zwartverkoold is (ben blij dat ik niet in de longen van de kids en kokers kan kijken..). Er komt nu gas, betere ventilatie en een nieuw dak. En ze helpen Stacie en mij ook een handje door een handen/voeten wasplek direct voor de ingang te maken zodat de kinderen "er niet omheen kunnen" schoon naarbinnen te gaan.

Er zijn nog 5 technische studenten van de Somaiya college in Mumbai (waar mijn mumbai-stekkie zich bevind) om hen te helpen en ook nog wat lokaal ingehuurde werkmannetjes/vrouwen, en de kinderen worden ook betrokken. Het is natuurlijk een ideale manier om meer samenhang te krijgen. Zo stonden ze op een gegeven moment allemaal in een lange ketting stenen door te geven, zeer efficiënt en een mooi gezicht!

's Avonds spelen we veel met de kids. Ze zijn dan helemaal door t dolle heen. Het blijft zo'n geweldig gevoel geven die gezichtjes te zien oplichten. Wat een lol hadden we: dansen, “lummel” spelen met een hoed, Klaas die ze met gemak de lucht in tilt, armpje drukken… Een jongetje was jarig zei die en toen zette ik “happy birthday” in: je had zijn gezichtje moeten zien, totaal overrompeld toen iedereen meezong en klapte. Dat zijn toch van die hele kleine dingetjes die wij vanzelfsprekend vinden, maar waar hier geen aandacht aan besteed wordt.

De zussen van dr Somaiya (de oprichter) zijn ook een kijkje komen nemen. Heb ze natuurlijk de wc’s goed geshowd en ook de slechte gang van zaken omtrent het eten. Ze waren zeer geschokt en vol medeleven.

Het is alleen zo pijnlijk om te weten dat het niets wezenlijks verandert, woorden in overvloed, maar weinig daden. Vaak uit pure machteloosheid: het is wat sommige zaken betreft namelijk niet altijd het geld wat het meeste ontbreekt. De schoen wringt vooral bij het gebrek aan betrouwbare, betrokken mankracht, coördinatie, structuur.. Iemand die een oog in het zeil houdt en consequent na gaat of er gebeurt wat gebeuren moet. Zo sturen ze bv meer dan genoeg eten vanuit Mumbai voor die kinderen, maar we weten dat de kookvrouwen elke dag een klein beetje eten in hun sarees mee naar huis smokkelen… wat is hieraan te doen? We kunnen de mensen niet ontslaan, want er zijn gewoon geen anderen! Weinig mensen willen hier 24/7 in een rural area zitten.. ZO FRUSTREREND!

Ook hoor ik nu af en toe verhalen over mishandeling van de kinderen door een houseparent en leraren, en nog meer narigheid. Zou zo graag de taal en dus de kinderen spreken! Vandaag ook weer een jongetje die moest huilen, hij heeft beide ouders verloren aan AIDS, maar krijgt hiervoor zo weinig steun. Mijn handen jeuken om hem daar iets mee te helpen, maar de communicatiebarriere maakt je zo machteloos.

Maar goed, step by step by step... ieder steentje is er eentje! Dit klussen en deze delegatie brengt zeker een nieuwe impuls, ook het er 2 weken full pull zijn helpt. En vertrouw er maar op dat uiteindelijk de aanhouder wint: het geld voor de bouw van de WC's en wasplaatsten is inmiddels vrij gegeven... (!!)

Als Stacie en ik de jongens zo zien klussen en opschieten, benijden we hen soms wel een beetje.
Wij zijn zoveel meer afhankelijk van anderen. Hebben bv 3 dagen gedaan om de juiste schoenmaten te krijgen voor de kinderen en nog hebben we ze niet allemaal. Vooral veel wachten, vele kastjes, en ook veel muren, taalbarrieres.. enfin…

wachten, wachten, wachten....

schoentjes uitdelen per klas

Het zorgt wel voor veel mooie tripjes in de omgeving naar onze doelen toe en daar geniet ik dan ook intens van. De dorre boerenveldjes die tijdens de monsoon fel groen schijnen te worden, de bergen en al die typische dingen langs en op de weg. Het gebeurt hier met grote regelmaat, maar hoe vaak moet je in Nederland nou voor een koe op de snelweg stoppen??

wagen volgeladen...

Saree's die liggen te drogen tussen de koeien in t veld.

Op de kleurrijke markt in het lokale dorpje

Ik ben nu naast "Anna didi" ook steeds vaker "doctor Anna" en moet steeds vaker wondjes inspecteren (in wisselende gradaties van ernst..)...

Hier een jongetje met een ooginfectie (klein detail: zie hoe ze toch geborgenheid bij elkaar vinden en hoe zoet ze naast elkaar slapen....).

Dan ter afsluiting nog een paar foto's van 't ochtend ritueel:

Ik word meestal wakker van de jongetjes voor ons raam die zich nu nog alleen kunnen wassen in de ochtendkou (nu fris, in de winter echt koud!.. dus dan wassen ze zich meestal niet..)

En als mijn enkel het toe laat (....) sta ik dan vaak op om een sereen rondje in de omliggende farmlands. te lopen of rennen.. Heerlijk!

Als ik terug kom zijn de meisjes druk bezig met rijst sorteren voor de keukeningang.

live peep show

In zo'n dichtbevolkte drukke stad als Mumbai is privacy misschien ook wel een woord waarvan men niet verwacht kan worden het te kennen, maar het blijft echt bizar hoe ongegeneerd je hier aangestaard kan worden...


Omdat de geplande meetings surprise surprise weer eens op het allerlaatste moment niet doorgingen, heb ik vandaag een dagje "thuis". Na een aantal uur binnen in mijn ongezellig donkere holletje, wilde ik er eventjes uit. Dus ging ik wat info lezen op een bankje hierbuiten op de campus.
Liep ik vorig India-tripje nog in korte rokjes blij de tourist uit te hangen, nu weet ik beter, hebben mijn onderbenen nog geen straaltje zon gezien en gaat mijn bovenlichaam constant in een vormloze kurta gehuld (foto). Maar zelfs dat mag niet baten!


Ik zat op het mini "gras" veldje voor de deur... Er was al veel gegiechel om mij heen geweest, meisjes die een pen aan mij vroegen om m vervolgens aan een van hun maten te geven zodat hij hem terug kon geven... Een jongen die semi stoer (zeer verlegen) naar mij toe liep "which country you come from?" Allemaal nog wel prima te doen, maar op een gegeven moment zat er serieus een groep jongens/mannen op nog geen 2 meter afstand allen richting mij opgesteld als een soort publiek mij lang en breed aan te gapen. T groepje werd steeds groter en toen ik ze weer wat naar de verte hoorde roepen en zag gebaren en er wéér 3 extra jongens aankwamen werd t me toch iets te gortig: ben geen live peep show!!
Dus toch maar weer naar mijn hostel retreat.... nog wel wat wasjes te doen joohoo.. Ongelooflijk dat ze daar geen gene bij voelen.


Enniewee, vanaf morgenavond heb ik een man aan mijn zijde (niet dat dat iets uitmaakt hier), want dan komt Klaasje me al verblijden! Een heel gek onwerkelijk idee straks mijn broertje ook hier te hebben, maar echt super om iemand een stukje van mijn huidige leventje te kunnen laten zien. Zoveel valt gewoonweg niet te beschrijven en ondanks de vele frustraties voelt het zo ontzettend blij en goed dat ik dit doe!


Liep gister "down town" na weer een erg amusant treinritje (als je "safe" staat is het echt zeer vermakelijk al die druk kakelende dames elkaar te zien duwen en trekken om de trein in en uit te komen, iets wat je moet meemaken om te begrijpen, sardientjes in een blik zijn hier NIETS bij vergeleken). Ik merkte dat het waar was wat ik van zoveel mensen had gehoord/gelezen: Bombay grows on you! Het is eventjes wennen, maar nu geniet ik intens van alle drukte, al dat leven om mij heen!


Vanaf zaterdag zullen we 2 weken in Nareshwadi vertoeven met 5 Nederlandse "construction guys" die geld hebben ingezameld om de boel te komen renoveren (en waar Klaas dus deel van uitmaakt). Dit betekent vrees ik ook 2 weken radiostilte wat het internet betreft. (Wel redelijk sms/belbaar!) Direct daarna staat er een klein weekje Goa met broerlief op t programma! joepie!



Dan rest mij nog een laatste noot voor de fantastische reacties die ik ontvang van mensen die ook een (st)ee(n)tje willen bijdragen (super!!), ik ben druk bezig met uitzoeken welke rekening daar het best voor gebruikt kan worden en ook een lijstje voor jullie om te zien waar "precies" (..het blijft india..) allemaal nog geld voor nodig is, ik hoop zaterdagochtend nog snel even de tijd te hebben hierover iets op de mail te zetten!



markt kruiden en spijzen...

Happy Holi!

Met nog een beetje paars achter de oren ben ik weer terug van een tripje Nareshwadi waar we heen gingen om Holi met de kinderen te vieren. Holi is een lentefeest waarbij iedereen elkaar “happy holi” wenst door een kleur op diens gezicht (lees: overal waar het maar kan) te smeren. Overal worden felgekleurde poeders verkocht die dan gemengd worden met water en op elkaar gesmeerd of in grote hoeveelheden gegooid worden.

Ik had na vele waarschuwingen de oudste kleren aan en mijn haren voorzien van een heel potje coconut oil om niet nog maanden met fel roze, paarse, groene, of blauwe highlights rond te lopen. Dat bleek geen overbodige luxe... (zie onder)

Het was fantastisch om dit in Nareshwadi te vieren. De meeste kinderen waren naar hun tribal home, maar de overblijvers (met name de kinderen van de medewerkers en wezen uit Mumbai) waren blij verrast met onze komst en hadden de dag van hun leven.

Stacie en ik vertrokken in alle vroegte en kochten snel nog wat kleurtjes voor de kinderen.

Onderweg zagen we overal gekleurde mensen, best bizar om door een blauwe pompbediende en een roze tolwachter geholpen te worden….

Het was een hele klus om die kleurtjes een beetje eerlijk uit te delen. Het is zo duidelijk dat deze kinderen zo weinig structuur gewend zijn.

Maar we hadden de grootste lol. Alle huisjes werden afgegaan op zoek naar leraren, farmers, en andere medewerkers om iedereen van een mooi kleurtje te voorzien. Behalve de kleurtjes smeren is het ook een groot gekleurd watergevecht. Flesjes water werden met de poeder gekleurd en iedereen was drijfnat.

Vanochtend heb ik ook de eerste “patientjes” gezien. Eerst kwam een meisje naar mij toe met een flink gespannen en ontstoken blaar op haar teen. Die moest duidelijk verlicht en gedesinfecteerd worden. We brachten haar dus naar het bijbehorende ziekenhuisje met zijn “flashy dokter” in zijn veel te strakke shirtje met lage hals zodat zijn borsthaar goed te zien is. Die zit doodleuk een krantje te lezen, kijkt welgeteld één seconde naar de teen met een zaklamp, drukt op zijn belletje (met zijn veel te goude horloge om zijn pols) en roept wat tegen het mannetje die hierop verschijnt. Deze neemt het meisje mee om t werk te doen. Als ik aangeef mee te willen gaan (en niet daar wil blijven zitten om naar zijn geflirt en stoerdoenerij te luisteren), wordt er snel een ander mannetje geroepen... En er wordt natuurlijk meteen een receptje antibiotica voorgeschreven.

Bij toeval zagen we later dat een jongetje wel heel erg hinkelde..(niemand heeft goed overzicht over de kinderen, en ze komen ook zelf zelden hulp vragen): totaal ontstoken en opgezwollen knie, pus droop eruit. Dus weer naar de dokter, en weer t zelfde verhaal. Zaklamp, belletje, pillen uitschrijven (niet eventjes kijken of de knie kan buigen, of vragen hoe dit wondje in de eerste plek is verschenen.. of uitleg geven). Hier waren de antibiotica zeker wel op zijn plaats, maar zelfs een jongetje met waterpokken kreeg antibiotica voorgeschreven om secundaire infecties te voorkomen.

Een totaal andere wereld….. Je bent pas dokter als je pillen voorschrijft. En ook niet dat deze kindjes iets van steun en compassie krijgen als er een mes in hun teen wordt gestoken.
Vandaar dat de kindjes ook niet om hulp vragen, hulp is niet leuk!
Wederom de vraag.. wie ZORGT voor en GEEFT er om deze kindjes? Ze worden minderwaardig behandeld, want ze zijn uit de laagste klasse..

Het is ook bizar wat er nu gebeurd nu de construction workers bijna komen. Opeens wordt het hele guesthouse opgeruimd (iets waar al maanden om gevraagd wordt) en om de gekte echt compleet te maken worden er nog even hals over kop “westerse toiletten” gebouwd, daar is dan wel geld voor??? Ik heb meteen opgebeld dat dat toch ECHT niet nodig was, laat ze liever met de wc’s voor de kinderen beginnen!!!!!!!! “are you sure they can squat”?

Maar goed… ik probeer het positieve dan maar te zien, ik ben het totaal niet eens met de beweegreden, maar er gebeurt tenminste wel wat…want ook in de medical room wordt nu weer geklust.

Om toch vrolijk af te sluiten voordat ik mijn bedje in stap, super nieuws voor mij: net een vlucht naar Delhi geboekt half april, want dan komt Annemieke 3 weken deze kant op om een stukje van het noorden van India met mij te verkennen! Joepie!! :)

Op veler verzoek ook een plaatje van mij dit keer ;) Die in "kurta" zal nog wel volgen...

geduld is een schone zaak..

En toen kostte het me weer eens 4 dagen en toen nog eens 4 uur om die kkkkkkkkk compu aan t werk te krijgen... Kon mijn blog aldoor niet in, achteraf vanwege een of andere bug op deze compu, vandaar dat er dus ook weer meerdere stukjes op dezelfde datum staan. Uiteindelijk naar zo'n campusmannetje, die me dan de laptop laat halen, maar kom ik daar weer terug na 15 min (en 6 etages op en neer lopen omdat de lift weer es stuk is), is er niemand. Nee, nu zijn ze bezig: maar waarom mij dan nu mijn laptop laten halen? Enfin... 4 uur en 3 heen en weer tripjes later, doet ie t nu, weliswaar zeer langzaam, maar hij doet t!
Eindeloos geduld en doorzettingsvermogen... zeer vereist in india!

We zijn net weer 1,5 dag in Nareshwadi geweest. Vind het er heerlijk. Kindjes vlogen ons weer om de hals "stacie, stacie" en "anna-didi" (didi is oudere zus, soort koosnaampje). Had op een gegeven moment 10 meiden om mij heen die kibbelden over het haarklipjes in mijn haar mogen doen (ze zijn erg verguld met die lange blonde haren, "acha acha" (mooi/goed)...). Het is wel lastig en vooral jammer dat je niet echt met ze kan communiceren. Dan blijf je toch al snel steken in het gekke bekken trekken, imiteren, en het spelletje van vingers tellen (leren ze weer een beetje engels..). En de foto's... altijd weer een feest. Al was het moeilijk het principe "om de beurt" bij te brengen. Het is duidelijk dat "wie het hardst schreeuwt" hen in het verleden meer heeft opgeleverd..




Ze waren al een beetje pre-holi aan het spelen. Heerlijk om te zien dat gestoei met het water. Zondag is het holi, kort gezegd een heilig feest waarin iedereen elkaar bekleurt en daarna een groot watergevecht houdt. Stacie en ik gaan zondag waarschijnlijk die kant op om het met de kids te vieren. Het is heerlijk om te merken dat ze zo blij met ons zijn, maar aan de andere kant ook heel schrijnend. Wij zijn blijkbaar een van de weiningen die hen wat positieve aandacht en liefde geven... Als we echt wat constructiefs zouden willen doen, zouden we eigenlijk het hoofd daar moeten ontslaan en er iemand neerzetten die echt om die kindjes GEEFT. Er is een "houseparent" die wel echt duidelijk hart heeft voor de kids, wel aan het eind van de dag een volleybal spel met de jongens doet, en ook rond loopt met een warme glimlach. Maar 1 persoon op 450 kids is natuurlijk bij lange na niet voldoende. Ze worden maar al te vaak aan hun lot overgelaten en brengen ze het grootste deel van de dag zonder begeleiding of leuke activiteiten door....

Ik heb vanochtend ook de architect voor de toiletten mogen ontmoeten... ik durf er nog niets over te zeggen, denken of zelfs hopen (in deze luttele 11 dagen al zeer goed geleerd nooit teveel van de "ja ja ja" van indiers te verwachten), maar ziet er naar uit dat dat dan toch gaat gebeuren! Ik blijf erop hameren dat ik hier anders voor niets ben etc, dat punt lijkt aan te komen... Maar er blijft zeker geld nodig voor de maintenance/cleaning (lijkt mij een net zo belangrijk punt) en ook nog veel medische zaken, er zitten enorme gaten in het budget, dus donaties en ludieke acties blijven zeer welkom!!!!

Anyway, heb na die laatste frustrerende uren van de dag geen puf meer, maar wilde jullie deze pics niet onthouden, het is daar zo MOOI! Volgende keer het Holi-verslag denk ik!

snipperdagje

Vandaag een beetje een snipperdagje vanwege een last minute logistieke wijziging: Nareshwadi een dagje uitgesteld Vanochtend naar het Somaiya hospital/medical school gegaan voor een rondleiding. De lokale NGO waar ik voor werk, SAHAS, is onderdeel van Somaiya, opgericht door een lokale zeer rijke weldoener om de armere kansen op verder onderwijs te geven. Het ziekenhuis is ook voor de arme mensen. Een enorm vervallen en slecht onderhouden gebouw aan de rand van de snelweg. Het weggetje er naar toe was onverhard vol hobbels en gaten, ongetwijfeld geen pretje als je verwond/ziek in de ambulance ligt..
Het was een indrukwekkende beleving die moeilijk in woorden te beschrijven valt. Wat doet dat je weer realiseren hoe goed wij het in de westerse wereld voor elkaar hebben (en dan nog valt er blijkbaar genoeg te zeuren…)

Hierna gingen Stacie en ik eventjes town in. Momenteel ben ik dan ook aan het genieten van mijn nieuwe aanwinst: kleine speakers plus amplifier. Wat kan een beetje muziek een mens toch opfleuren.

Verder te cool geluncht: “thali”. Je gaat zitten, er wordt een grote metalen plaat met kleine metalen bakjes voor je neus gezet, en die worden eindeloos bijgevuld met allerlei lekkere hapjes wat je dan met een “chapatti” en rijst kan eten. Grappig hoe ook het cultuurverschil in privacy weer duidelijk geïllustreerd werd. De “manager” bleef voor onze tafel staan ons aan te gapen hoe wij onze bakjes leeg smikkelden. Met goede bedoelingen, want elke keer als er een leeg dreigde te raken, werd en hard met de vingers geklikt om een jongen met refill te laten komen. Bizarre baan….

Toen ik aan te eind van de middag na een lange Mumbai dag thuis kwam renden de kindjes van mijn buurt mij alweer vrolijk tegemoet. Ook de volwassenen wilden graag met hun snoet op mijn camera. Er werd overal “anna” “anna” geroepen, vele glimlachen, leuk! Het voelde bijna een beetje thuiskomen. Zo’n geweldig gevoel dat die kleine aandacht die je geeft zo veel vrolijkheid te weeg brengt en zo gretig ontvangen wordt.

De treintrip was overigens ook een ervaring op zich. Het was beginnend spitsuur.. Hoeveel vrouwen krijg je in een treincompartiment? Wat een geduw, getrek en geelleboog. En rijdend echt net een kippehok waar ik instond al die kakelende vrouwtjes. Stond gelukkig aan de zijkant, dus kon me redelijk staande houden tussen het in en uitstappen, en nog belangrijker, ik wist aan welke kant ik me vanaf het begin moest opstellen om er überhaupt uit te kunnen op mijn eigen station. Ook dat valt eigenlijk niet te beschrijven en moet je gewoon meemaken. Niet normaal.

volle treinen... en wonen naast de rails

Een stad vol contrasten

Mumbai, een stad vol contrasten. Zoals bij alle “clichés”: Oh zo waar!
Het ene moment waan je je in de hitte door de stoffige, drukke, lawaaiige straten vol toeterende taxi’s en rickshaws, bomvol straat-winkeltjes, bedelaars en geiten; snuif je vele geuren, zie je vele kleuren; het volgende moment sta je in de koelte en ruimte van een chique geiairconditioned hotel. Na een liftje bovenste verdieping begaf ik me opeens op een hip lounge dakterras en keek ik uit over de baai. Helaas gold dat contrast ook voor de portemonnee, voor een glaasje bocht betaalde je minimaal 10 euro. Maar het was daardoor zeker niet minder genieten van de ondergaande zon en dan het oplichten van al die lichtjes rond de baai.

Ben dit weekend na een zaterdagochtend vergadering op sleeptouw genomen door expat Charles, via via via… Zo belandde ik zondag zowaar in de elitaire beachclub waar je 4 sponsors nodig hebt om lid te worden met een “franse” en een “britse” zijde.. Vele expat vrouwen met hun kroost aan t zoutwater zwembad. Jeugdherinneringen Syrie en Maleisie weer zeer helder op t netvlies aanwezig...

Maar hoewel het zalig was mezelf eventjes zo te verwennen, daarvoor ben ik hier natuurlijk niet en wat dat betreft vind ik het wonen waar ik nu woon toch ook zeker zijn charme hebben. Heb gisteravond een goede lading zeep en schrobspul gekocht in een pikdonkere supermarket (powercut), en vanochtend flink geboend. Voelt een stuk beter.

Vandaag nam ik de trein terug van town en toen ik mijn buurtje inliep, voelde ik weer zo die kick

van het hier zijn. Arme kindjes die me om de oren vlogen, ik schudde al hard nee, maar het ging hun ditmaal niet om eten of geld, ze wilden op de foto! Wat een schaterlach en plezier op hun gezichtjes toen ze de digitale beelden zagen.

Morgen weer naar Nareshwadi, veel zin om de plannen concreter te gaan maken!

Het is ook super om het enthousiasme van thuis te lezen. Er zijn zelfs plannen voor een “gouden wc-bril voetbal toernooi” ter sponsoring, geweldig!
Ik hoop op zeker op steun van thuis te kunnen rekenen straks, maar wil daarvoor eerst meer concrete gegevens verzamelen, hoop dat dat snel lukt, maar alles gaat hier natuurlijk de “Indian way”.

mijn verblijf van buiten, ik zit op de zesde etage, en ook de plek waarvan ik jullie op de hoogte probeer te houden.