treinritje Mumbai..

Na drie weken de tourist uithangen, durfde ik het eindelijk ook hier! Dus tijdens mijn treinritje "down town" heb ik toch de stoute slippers aangetrokken en de boel op camera vastgelegd. Het kan nog veel erger, denk alleen niet dat ik dan in staat ben om het vast te leggen... Maar dit geeft jullie zeker wel een klein tipje van de sluier hoe het eraan toegaat in de "ladies only"!
Om t jullie te kunnen showen, heb ik tegen al mijn principes in ook mijn debuut op Youtube gemaakt (helaas komt dat de filmkwaliteit niet ten goede). Als je deze link copy-past in een nieuw venster zou t moeten lukken! Vergeet niet het geluid aan te doen, en let op het feit dat de trein op een gegeven moment alweer begint te rijden.....

http://www.youtube.com/v/m5D3TCQfKfc

kleurrijk india

Ons eerste dagje Nareshwadi viel als vanouds weer in de soep... Mooie plannen, maar toen werden de kinderen opeens 's ochtends al verwacht op de Puja (heilige inwijding) van het nieuwe huis van headmaster Pawar. Ook wij werden verwacht voor de lunch. Een hele happening vol heilige en kleurrijke rituelen.

Daarna nog een beetje de omgeving verkent. Ook daar telkens al die kleurtjes tussen het droge landschap...

Een ballonnenfabriek


Limo... zou t niet durven drinken!

Nareshwadi in bloei

Na 3 weken weggeweest eindelijk weer een tripje Nareshwadi. T zag er gelijk heel anders uit, stond in oranje bloei! En dat terwijl het de allerwarmste en droogste periode is zo pre-monsoon. Wie weet, krijg ik het ook nog wel groen te zien... ze zeggen dat de regen al over 10 dagen gaat neerstorten.

Wat ook anders was, was het aantal kinderen... nog maar 30 vrolijke snoetjes die me groette! Het is zomervakantie en de meeste kinderen zijn toch terug naar de spaarzame familieleden. Stiekem werd ik daar een heel klein beetje verdrietig van.. Geen kleine Varsha meer.. (meisje van die eerdere foto's), ik miste een boel van de vertrouwde gezichtjes!
Maar voor het zomerkamp op zich wel prima, een overzichtelijk aantal en er worden ook vollop leuke dingen geregeld. Ik mocht ook zelfs een klein tekenklasje met psychologische ondertoon gegeven. Het blijft wel echt zo ontzettend frustrerend dat je dan een vertaler nodig hebt, en je het dus niet helemaal met je eigen gevoel kan doen en dus ook niet de diepte in kan die je zou willen.

Maar de kinderen genoten en het was heerlijk weer even kind te zijn, erg enthousiast staan touwtje springen!

De vuile rat!

Na mijn eerdere verhaal, nu t bewijs! Behalve mijn bedje, moet ik nu ook de WC met hem delen.. Blijkbaar een lekker plekje daar tussen t muggegaas en t raam, zit er hele dagen, of zou die aan t nesten zijn.......????!

Ode aan Durk en zijn vrienden!

Ik had er al eerder een keer wat over losgelaten, maar een van mijn Amsterdamse geneeskunde vrienden heeft zijn belofte waar gemaakt:
een heus gouden WC bril toernooi voor de Nareshwadi kinderen!

550 euro in t zakje!!!

SUPER!!! Echt een fantastisch idee!

Bahut acha! Bahut Danyavad! Heel veel dank aan jullie allemaal! (En ook aan de andere storters onder jullie natuurlijk, maar heb nog niet te horen gekregen hoeveel er al is binnengekomen..)

Back in town... schrijnende feiten in de slums

Net terug en gelijk weer met mijn neus op de feiten...
Ik ging vanochtend eventjes mee met een project van andere Nederlandse vrijwilligers hier. Ze geven les in de slums vlakbij ons huis. Het was nu zomerstop, dus ze kregen een drama-klasje.



Deze slum-kids waren een stuk brutaler dan mijn Nareshwadi schatjes (ook daar merk je overigens het verschil tussen de verlegen tribal kinderen en de mondigere wezen uit Mumbai).
Het blijft fascinerend om de verschillen, maar tegelijkertijd ook de gelijkenissen te zien in de interactie tussen de kinderen. Bijvoorbeeld het verschil in de omgang tussen jongen/meisje, het enorme automatisme waarmee ze een klap uitdelen als ze "boos" moesten spelen... en ook het "baas versus servant/slaaf" wat in opvallend veel toneelstukjes voorkwam.
Maar het blijven natuurlijk kinderen met het gegiegel van de meiden, de stoute streken van de jongens enz..

Opvallend was hoe mooi met name de wat oudere meisjes zich toch weten op te tutten met mooie kleren, oorbelletjes en armbandjes temidden van die enorme rotzooi waarin ze leven.
En de helft van die jonge meisjes (tussen de 8 en 13 jaar) zijn al uitgehuwelijkt en hebben hun leven al voor hun uitgestippeld.

Zoveel schrijnende feiten waar je dan in zo'n ochtend met je neus op gedrukt wordt. Een jongetje die telkens maar weer de "dokter" speelde in alle sketches, hij deed het zo professioneel dat mijn eerste (Nederlandse) instinct was... die jongen wil later vast arts worden.. Maar meteen daarna denk je, alsof hij daar ooit de kans voor zou krijgen? De scholen stellen echt helemaal nietsnoppesnada voor.. Nee, dit jongetje uitte gewoon zijn ervaringen, zijn moeder was heel erg ziek en hij had al vele ziekenhuis en dokters bezoeken achter de rug.

Een van de kinderen vertelde zeer vrolijk dat hun huis vandaag afgebroken zou worden door de overheid (de sloppen zijn illegaal en worden eens in de zoveel tijd afgebroken, om gewoon daarna weer opgebouwd te worden). Ze worden dus wel gewaarschuwd... Wat ze daar dan van vond? Ach, het was wel lekker fris om in de open air te slapen, en 3 dagen later staat haar huisje er weer. Ze vertelde het met zo'n vrolijk lachend gezicht en alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Na het klasje liepen we nog eventjes een klein rondje. Ook de oudere mensen poseerde maar wat graag en trots voor hun stekkie.




Ik vond dit zo'n tekenend plaatje, zie het contrast met de zwembadreclame op t doek die de slop maakt...

Shiva en Buddha in Kathmandu

Na een ietwat brakke en vooral duffe busreis (jaaa, deze keer wel echt de bus!), bereikten we onze "final destination" Kathmandu. Hier genoten we eventjes van de "westerse" tentjes in het zeer touristische Thamel, afgewisseld met veel (religieuze) tripjes in de omgeving. Heel anders dan India, het oogde "(oost) aziatischer", iets schoner, iets minder druk, maar nog steeds erg levendig...




We bezochten de grote Stupa in het tibetaanse Bodnath.



En het middeleeuws aandoende Bhaktapur met zijn Durbar square, zoals ook in Kathmandu en Patan, vol hoge Tempels en Paleizen.



Bijzondere beelden en achtergronden, in Kathmandu vereren ze zelfs een uitverkoren levende godin!

Het Buddisme en Hinduisme leeft hier zeer nauw en vredelievend samen. Soms bidden ze zelfs in dezelfde tempel, daar kan het westen nog wat van leren!!

Je kan het slecht zien op deze verkleining, maar boven de een staat Buddha, boven de ander Shiva.


En toen was het feest helaas voorbij.... Gisteravond om 1 uur stond ik na een aantal dikke vertragingen weer op het vliegveld in Mumbai, werd ik gegroet door de warme vochtige deken, reed mijn rickshaw driver na 100 keer verifieren "Malum?" (weet je waar het is?), ja ja, toch weer finaal verkeerd, en had ik ook nog een tas vol kletsnatte kleren "yes madam, it was raining in Kathmandu", JA! Dat hadden wij ook gezien.. dat zeil werd toch echt pas na een volle 10-15 minuten stortregen op onze wachtende bagage gegooid....

Ach! Nevermind, deze fantastische drie weken neemt niemand meer van ons af!!!!

Pokhara

Terug in Pokhara hebben we een tochtje langs het meer gemaakt, wat een vrijheid op onze gehuurde fietsjes!
Aan t eind van de dag verwenden Miek en ik ons met een heerlijke en zeer welverdiende massage (moest wel proberen het niet uit te gillen toen ze mijn zwaar verzuurde benen onder handen nam..). We hadden we nog even een erg gezellig avondje ter ere van Alex zijn verjaardag, die wijntjes hakten er dan wel in!!

Hemels genieten van de Himalaya

Ik denk wel de mooiste dagen van onze vakantie; 4 dagen trekken tussen de groene rijstvelden en akkerlandjes, van dorpje naar dorpje met van die wit besneeuwde toppen op de achtergrond. Niet te beschrijven. Wat een rust, wat een uitzicht. Heerlijk na al die drukte van die voorafgaande dagen.



Samen met onze nieuwe britse vrienden Anna en Alex vertrokken we 's ochtends vroeg om elke dag gemiddeld zo'n 4 tot 6 uur te lopen genietend van de prachtige uitzichten om ons heen. We lunchten dan in een van de vele dorpjes onderweg, zeer vriendelijke mensen overal en natuurlijk ook weer lieve kindjes (die helaas op sommige stukken wel een beetje tourist verpest waren en je dan groette met "sweetssweetspenrupiees?").



Smiddags kon je je dan lekker opwarmen in je lodge (een stuk kouder zo hoog!) en vaak vielen onze oogjes rond zo'n uurtje of 8 al weer toe...





De volgende ochtend werd je dan weer heel vroeg wakker en kon je meteen genieten van een adembenemend uitzicht, vaak een verassing omdat het smiddags nog wel eens wilde regenen en de ochtend dus een veel helderder uitzicht gaf.





De derde ochtend vertrokken we zelfs voor zonsopgang om "Poon Hill" te beklimmen op 3210 meter en zo de zon te zien opkomen vanachter "Annapurna South" zo'n 7200 m hoog.


Ongelooflijk die enorme bergen voor je met hun zo zacht ogende sneeuwtoppen.



Genoten hebben we, op en TOP!

Nog erger dan in India??

Ik ben na een fantastische reis weer veilig in mijn Mumbai stekkie.. Weer eventjes wennen, vooral die kleffe en verstikkende hitte waar ik mij weer in bevind. Nepal was wat dat betreft een verademing, 30 graden is toch stukken beter dan deze vochtige 40 +, het was daar zowaar lekker om in t zonnetje te zitten!

Toch moesten we bij binnenkomst in het land eventjes slikken, in India waren we al zeer gewend om de opdringerige rickshaw en taxichauffeurs van ons af te slaan, maar de aankomst op het vliegveld van Kathmandu werden we echt volledig belaagd als nooit tevoren. Eenmaal in de taxi kreeg ik nog bijna ruzie met de "tout" die ons vluchtig een "officieel papiertje" liet zien om ons op slinxe wijze toch een hostel binnen te lokken en zo een fixe commissie binnen te slepen. Nee nee, geen commissie, nee ik breng jullie naar jullie eigen hostel etc, maar ondertussen dan wel in het Nepalees snel een belletje maken. Ik had dat dus door en zei dat ik hem niet vertrouwde. Ziedend werd hij, en hoeveel ik dan wel niet verdiende??? Ehh, nou NIETS op dit moment meneer. Enniewee, lang verhaal, maar hij stapte boos de taxi uit.

In Varanasi hadden we de taxi en vervolgens ook de vliegrit gedeeld met Anna en Alex, twee britten op wereldreis. Zij gingen meteen doorvliegen naar Pokhara, ook onze volgende bestemming, maar ons plan was de volgende dag 8 uur bus... Ik had niets tegen Annemieke durven zeggen gezien het feit dat we ook al op mijn aandringen naar Kathmandu vlogen ipv 24 uur bussen, maar na die eerste indrukken Kathmandu zaten we in die taxi, keken we elkaar aan en bedachten we dat het toch wel heel heel relaxed en een dag winst zou zijn als we ook meteen door zouden vliegen, maar hoe laat was de laatste vlucht? Toeval wilde dat we net tegen over een travelagent in de file stonden, dus ben dr uit gerend en geluk wilde de laatste vlucht nog niet vertrokken was, we hadden we nog precies 45 minuten om terug te taxieen, een ticket te kopen, in te checken en de vlucht te halen. Talk about last minute! Maar zo gezegd zo gedaan.... Alex en Anna moesten hard lachen toen ze ons toch de vertrekhal binnen zagen stappen.





In Pokhara kwamen we aan in de gietende regen, maar na dat gave vluchtje met zulke mooie uitzichten over de rijstvelden, bergen en valleien, kon dat niet deren. Zeker worth die 80 dollar!!